ΝέαΟμιλία

Στους αγγέλους

περάσαμε μερικές στιγμές 

όπου η θολούρα μου 

δεν με άφηνε να σχηματίσω εικόνα για σένα 

μα με άφησε να δω λίγο την ουσία σου 

και να φανταστώ 

που είχα τόσο καιρό να το κάνω 

τις διάφορες μορφές σου 

σε άκουγα με προσοχή 

να μου λες 

για τα ταξίδια σου 

που κατέληξαν καθημερινότητα 

για τα μυστικά σου 

όντας φανερά σε μένα πια 

για την διάθεσή σου 

που εμβόλισε την δικιά μου 

απλά άκουγα 

πόσο καιρό είχα να ακούσω 

και να μαγεύομαι 

πόσο ντροπαλός ένιωθα που δεν είχα κάτι να πω 

τι να πω 

πως είμαι λιώμα 

πως μισώ τα μεροκάματα 

την εργασία 

την ζωή μου 

πως θέλω να αναζητήσω κάτι λιγότερο βαρετό 

από την ζωή μου όπως συμβαίνει 

τι να πω 

για τα τρεξίματα 

ή τα δεσίματα 

τους ξενιτεμένους 

ή τους απόντες 

τις ιστορίες 

που μπροστά στην φαντασία μου 

φαίνονται λίγες 

τι να πω 

για τα μεγάλα 

ή τα μικρά 

το χάος 

την τάξη 

την συνύπαρξη 

που ονομάζουμε διαχείριση 

το μίσος για το άγχος 

ή τις hype καταστάσεις 

τις μίξεις ουσιών 

και τις χημείες 

- τα είπες και αυτά- 

την έλλειψη μιας προοπτικής 

τα λίγα λεφτά που έχω 

την αλήθεια ότι ποτέ δεν μπήκα σε αεροπλάνο 

ή να σου πω 

για ιστορίες γενικές 

ίσες με νοσταλγία 

ενός παρελθόντος 

έτοιμο να ξεπηδήσει στο μέλλον 

δεν θα σε ένοιαζε 

γιατί η νοσταλγία σου 

κατάλαβα 

είναι οι στιγμές που ζεις 

ενώ η δικιά μου…

δεν ξέρω αν νοσταλγώ κάτι 

δεν έχω και τίποτα η αλήθεια είναι 

μόνο την φαντασία μου 

να σε συναντήσει σε κάποια μορφή σου 

και το γερό άγγιγμά σου 

σαν να εννοούσες κάτι 

σαν να ήθελες να πιαστείς από κάπου 

να λες 

να λες 

να ακούω προσεκτικά 

έστω και αν οι άγγελοι 

και το κλάμα από το μπουζούκι 

με συνέπαιρναν 

ζούσαμε σαν σε παλιά ελληνική ταινία 

την στιγμή σου 

κάπως σε τρίτο πρόσωπο 

πίσω από ένα κάδρο 

πόσο όμως αντανακλούσε κάτι ο καθρέφτης 

που θα θέλαμε να ζήσουμε 

και ας ήταν μαι σκηνή που παιζόταν μπροστά μας 

αν είχα την επιλογή ίσως να το σκότωνα μέσα μου 

αλλά δεν έχω επιλογές 

ή έστω είναι τόσο δυαδικές 

που γυροφέρνουν στο κεφάλι μου 

πόσο που στην δουλειά 

τα εναλλακτικά ροκ κομμάτια της αγγλικής σκηνής 

είναι ότι πιο κοντά σε αυτό που εσύ θεωρείς καθημερινό 

που τα κακόγουστα ημερολόγια 

το check in για ένα ταξίδι μαζί σου 

στον Αμαζόνιο 

και τα βιβλία 

ένας τρόπος να συντονίσω 

τις κινήσεις μας 

και ας μην βρεθούν ξανά ποτέ 

ότι και αν μου υποσχέθηκες 

θα το σκότωνα 

γιατί μοιάζεις στην απέναντι όχθη από μένα 

γιατί τα πάντα θυσιάζονται 

για να πιάσουμε την καλή 

ή έστω την καλύτερη τύχη για εμάς 

μα δεν θα σκότωνα ποτέ 

την εμπειρία μιας ανθρώπινης επαφής 

όπως χρόνια μας κάνει ο στρατός στην όχθη σου 

μένω πίσω 

όσο κερδίσεις εσύ τον εαυτό σου ξανά 

στις ήττες μου 

ξανά και ξανά 

στις αναμονές των ουρών 

στο κρύο του περπατήματος 

στην ανασφάλεια για την επόμενη μέρα 

στην ξενέρα της κούρασης 

στον θάνατο της φαντασίας όποτε ξεπηδά 

γιατί δεν μπορώ να εκφραστώ 

χωρίς οι σκατόψυχοι να με κοιτάξουν με μισό μάτι 

γιατί η δημιουργία για εμένα απαγορεύεται 

επειδή ξεκινά από τους βόθρους 

που καταλήγουν οι απολαύσεις της απέναντι όχθης 

καθώς όσο και αν γουστάρεις τους αγγέλους 

εκείνοι δημιουργήθηκαν 

από τις αναθυμιάσεις του βόθρου 

που με δίκασαν και εμένα 

εδώ διχάζομαι…

και τραγουδώ λιγάκι πιο παράφωνα 

για να είμαι ειλικρινής 

τα λόγια των αγγέλων 

γιατί με ενέπνευσες 

και η φαντασία τρέχει ξανά

μα πότε επιτέλους θα αρχίσω να δημιουργώ;

Κοσμοφάλαινες

Κυνήγι φαλαινών κοντά στην Πέτρου Ράλλη
ενώ τα φώτα τρεμόπαιζαν και ο συναγερμός μια αποθήκης λογικά αλουμινίων ακουγόταν από μακριά
πολύ ερημιά όμως και λακούβες έτοιμες να με καταπιούν

γιατί κυνηγούσα φάλαινες δεν ξέρω
ήταν το κοσμικό ζώο που αιώνια τώρα κουβαλάει στην ράχη της τον Κόσμο
αιώνια σαν την κίνηση ενός τέλειου εκκρεμούς
κουβαλούσε όλες εκείνες τις σχέσεις
τις χαζές ιδέες
τα μη πραγματοποιήσιμα όνειρα
την ιστορία κάθε μέρας μας όσο βαρετή και αν ήταν

στην ράχη τους φορτωμένη
το ταξίδι στο κενό
εκεί που τα νούμερα δεν έχουν σημασία
στις αυλακώσεις ενός σύμπαντος
που κάπου πλέει
γεμάτο ότι είμαστε
ή ότι μας υπαγορεύουν να είμαστε

δεν έχει σημασία
και αν έχει είναι μια διαδρομή στο κενό
δεν νιώθεις τίποτα
ή δεν ξέρεις τι είναι το τίποτα

και ο συναγερμός βούιζε
ενώ ήλπιζα να μην σβήσουν τα φώτα μέσα μου
γιατί τις προάλλες άκουγα μια συζήτηση μεταξύ τρελών
και σκεφτόμουν
πως τις παιδικές μας αναζητήσεις
στο κενό που λέγαμε φαντασία
ακόμα και αν μας φάνηκε πραγματικό
της βάλαμε ταφόπλακα από πάνω
υπογράφοντας συμβάσεις εργασίας
ή λέγοντας να πιάσουμε την καλή

στραβά μόνιμα έκτοτε
σε γιορτινά τραπέζια μοναξιά
τηλεφωνήματα των 2 λεπτών από άτομα που αγαπάς και κάνεις πλάνα μαζί τους αλλά χάνονται ως το επόμενη τηλέφωνο
γεωπολιτική της πλάκας στον προάστιακο
ελεγκτές στο Σύνταγμα
λεφτά να φεύγουν σε βιβλία που διαβάζονται στα μέτρο να μην με πάρει ο ύπνος
και από την κούραση με παίρνει
κρύο να σε σουβλίζει

γιατί όμως φάλαινες θα ρωτάς
γιατί θέλω να πηδήξω στην ράχη τους και να χαθώ στο Κόσμο

γιατί ρε γαμώτο και εμένα μου παραχάραξαν την ιστορία που μου υποσχέθηκαν
και δεν ήταν τυφλές γραμμές
αλλά προσδοκίες για ένα μέλλον ανακάλυψης της ουσίας μας
σε αντάλλαγμα πέντε ή έξι στα εφτά ακόμα
φράγκα για να κεράσω μια μπύρα παραπάνω

παραχάραξαν
και εγώ κυνηγάω τις φάλαινες
ο συναγερμός βαράει
τα χρόνια περνάνε
και οι φάλαινες κολυμπάνε πιο μακριά
από την ακτή φυλακή

στο κενό ή άπειρο ή κάτι που δεν μπορώ να συλλάβω την στιγμή αυτή

Ιστορία που θέλησε να αίρει τον Χώρο και τον Χρόνο αλλά δεν τα κατάφερε.

Ίσως να ξεκινούσα λέγοντας 

την ιστορία των ουφόψαρων 

ίσως η μπάτσοι του χρόνου και των χώρων 

θα με κυνηγούσαν 

σε μια σκουληκότρυπα 

καθώς το Κθούλου 

εμπνευσμένο από το Νεκρομαντικόν 

θα έριχνε κατάρες 

που θα ήξερα 

το μυστικό της ζωής 

μέσα στα σύμπαντα

ίσως εξιχνίαζα την γενοκτονία 

ενός πλανήτη 

με περίεργο όνομα 

ξαπλωμένος 

στα φεγγάρια του Δία 

χαιρετίζοντας την μακρινή Εποχή του Τέλους της Εργασίας

2.018.184 

μα η γωνία που πέρασα 

στο σύμπαν 

ήταν ένα λάθος 

και βρίσκομαι 

να μυρίζω ξύλο 

που καίγεται 

το βράδυ 

να μην μπορώ να πάρω ανάσα 

ήταν ένα μαθηματικής ακριβείας λάθος 

που στέρησε 

ύπνο 

παλιές παιδικές απολαύσεις 

νέες ερωτικές στιγμές 

εφηβικά όνειρα 

για την παραγωγή αξίας 

και αν οι μηχανές παράγουν αξία 

τότε εμείς γιατί 

απαντάμε στους πελάτες 

με ναι 

και όχι 

καθώς κάνουμε restart τον υπολογιστή 

για να ανοίξει το SAP 

αν ο νέος αιώνας εδώ και 20 χρόνια 

πανηγυρίζει 

το Τέλος των Ιστοριών 

τότε γιατί τα μόνα εφικτά ταξίδια στο χρόνο και τον χώρο 

είναι αποτυπωμένα 

σε ξεχασμένες αφηγήσεις 

και γιατί τα μόνα εφικτά όνειρα είναι τα τσιγάρα 

μετά την δουλειά 

η δημιουργία 

είναι ατάκες 

το θέαμα είναι εργασία 

και η εργασία είναι 

ο πονόλαιμος 

και το νευρικό γέλιο 

μετά από αρκετές ώρες προσβολών 

και κατωτερότητας εκ μέρους μου 

οι πληθυντικοί που ελαχιστοποιούν 

τον εαυτό μας 

και τα τσακισμένα βλέμματα 

που επιθυμούν δυο κουβέντες 

που δεν θα ειπωθούν πότε 

ή αν ειπωθούν θα καταλήξουν 

στο μαρτύριο 

του μηνύματος 

και αν κάτι μας χορηγεί ευτυχία 

για τον νέο αιώνα 

τον νικηφόρο 

τον καινοτόμο 

της επιστημονικής φαντασίας 

είναι η Γενικευμένη Ασφάλεια 

και ο Παντοτινός Φράκτης 

που ξεδιαλύνει τις γκρίζες ζώνες 

στο δικό μας Σύμπαν 

και αν παραβιαστούν 

θα έρθει ο space ΕΚΑΜίτης 

και θα μας γαμήσει 

ως τότε 

Σπασμένα Παράθυρα 

Περιστρεφόμενες Πόρτες 

και section στα βιβλιοπωλεία με 

Επιστημονική Φαντασία 

ξήγα 

σε ένα παρόν που φαντάζει 

μέλλον 

ξήγα 

για μια ιστορία που θέλησα να γράψω 

μα η εποχή 

μου θύμισε 

πως αυτά είναι 

για εκείνους με καθαρό μυαλό 

και το δικό μου είναι τέρμα θολό

1(2)9(0)8(1)4(9)

Οι μπάτσοι χαρίζουν σφαλιάρες και κλωτσιές για την τάξη 

ο ελληνικός στρατός εθνική ευχαρίστηση για να καλύψουν την ντροπή

τα πολυκαταστήματα δουλειές για να ψωνίζουν όσοι κάνουν διακοπές 

τα ΑΤΜ λεφτά για να ξεπληρωθούν οι λογαριασμοί 

τα αφεντικά κουπόνια για τον ΑΒ σαν μπόνους παραγωγικότητας 

τα excel κέρδη και πονοκέφαλο 

οι πλούσιοι αποδείξεις και κάρτες αλλαγών 

η δουλειά λόγους για να αποφύγουμε τους καφέδες που δεν θα πιούμε  

οι ήσυχοι την μοναδική τους άποψη

η δημοκρατία βόμβες για τα συμφέροντα κάπου μακριά 

οι βόμβες εδώ κοντά spam που δεν μας συγκινεί 

ο φασισμός θανατοπολιτική και κυνισμό που χρειάζεται για τα παραπάνω 

ο φασεισμός ασφάλεια από την αναμέτρηση με την πραγματικότητα 

τα depon την εξασφάλιση μιας εργάσιμης 

τα δάκρυα την εκτόνωση πριν μπούμε μέσα 

τα δώρα επιθυμίες που δεν μπορούμε να (εκ)πληρώσουμε 

οι υπερωρίες λόγους για να περνάει η ώρα

το netflix στέρηση ύπνου 

το έθνος την πεποίθηση πως πρέπει να είμαι περήφανος που καταπίνω τις μαλακίες των καταναλωτών

όλοι χαρίζουν και κάτι 

μην είμαστε αχάριστοι

Οκταβία

Σχεδόν αόρατα

κινούμασταν πάνω από την πόλη

στην πόλη που δεν υπάρχει αρχιτεκτονική

σύνταγμα, κανόνες, λωρίδες κυκλοφορίας, κίνηση κεφαλαίου

στην πόλη που βιώνεται το ασυνείδητο

τόσο που νιώθει στο συνειδητό τον πόνο

ενώ εφορμάς στον θάνατο

κόβεται η ανάσα μαζί με την ώρα

από 5 πήγε 7 και μίση

και από τον λόφο της πόλης

κοιτώ την άλλη πόλη

που καπνίζει από την υγρασία  

θα έπρεπε να με τσακίζει στην μέση

μα δεν πιάνει

με κρατάει άχαρα

και στριφογυρίζει ηδονικά

ενώ μου δίνει φιλιά άτσαλα

γυμνή

και δημιουργεί τα δικά της περάσματα

που με παρασύρει

μα είναι τόσο όμορφα

γιατί έχουν χαθεί όλα

στην πόλη χωρίς εργασία, χωρίς δημόσιες υπηρεσίες,

χωρίς φανάρια, χωρίς επιχειρηματικότητα, χωρίς μπάτσους,

χωρίς αίματα κάτω

πετούσαμε υφαίνοντας ιστούς

και όλα δεν ήταν στην θέση τους

ήταν όμορφα

ο ιστός κατέληγε χαμηλά

στον λόφο του σχολείου ή στις δεξαμενές

και έσπαγε

χωρίς τίποτα να με κρατά

παρά ένα τσιγάρο

και τα γέλια της παρέας  

ήμασταν αρκετά ψηλά να κοιτάμε την πόλη

βρίζοντας

ή γελώντας

μα καθώς θολώναμε

υφαίναμε

μήπως και βγάλουμε έξω τα σώματα

τα απωθημένα μας

υφαίναμε

ο ιστός όμως είναι λεπτός

πως να κρατήσει ψηλά

μια πόλη

Black Friday

Τα πυροτεχνήματα φώτιζαν όλο το εμπορικό 

αλλά εγώ φωτίστηκα όταν άκουσα τον αδερφό 

στο τηλέφωνο, μέσα στον θάλαμο 

να μου λέει 

“κουράγιο αδερφέ” 

και το δέντρο άναβε εκείνη την στιγμή 

με τον κόσμο να τρελαίνεται 

να σπρώχνει για να τσιμπήσει την τηλεόραση 

ή την κάθε προσφορά 

τα πυροτεχνήματα ήταν τόσα που φώτισαν 

την Κηφισίας 

τόσο που μαύρισαν όλα γύρω 

και έμεινα να κοιτάω 

τους σκοτεινούς δρόμους 

που άραζαν 

οι αόρατοι μέσα στο κρύο 

πίσω από φράχτες 

στα τσίμεντα 

σε παγκάκια 

σε στάσεις λεωφορείων 

στον 7ο της ΓΑΔΑ 

στα σπίτια χωρίς θέρμανση 

και να ανάβω το Lucky 

με τα τελευταία φράγκα του μήνα 

μια τσούρα και σκοτάδι 

το τελευταίο ήταν 

αν και στο σπίτι κράτησα καβάτζα ένα 

και χάρηκα γιατί το ξέχασα 

δίπλα από τα post it 

που γράφω για να ξεχάσω τις υποχρεώσεις 

με τα άσχημα γράμματα που δεν βγάζω νόημα 

ούτε ο ίδιος 

γράφω για να ξεχάσω τις σκέψεις μου 

και όταν είναι να θυμηθώ απλά κοιτάζω τα χαρτιά 

δεν είναι ώρα να τα διαβάσω 

είμαι κουρασμένος εξάλλου 

έφαγα και μια αναφορά από μια μαλακισμένη επειδή δεν εξυπηρέτησα σωστά 

ντάξει πάντως τα φράγκα της την μέρα είναι δυο μηνιάτικα 

τι να την νοιάξει αν θα φύγω πιο αργά 

“ο πελάτης θέλει τον χρόνο του” 

και εγώ να σχολάσω

να λουστώ κάτω από κανά φως στον δρόμο 

γιατί τα πυροτεχνήματα είναι για τους καταναλωτές 

να τριγυρίζω στα σκοτεινά

και απ’έξω 

απ’έξω 

κρύο 

τόσο που σε τρυπάει 

τόσο που δεν σε νοιάζει 

εξάλλου ο πόνος με ντούρωσε και σήμερα 

στο να τους μισώ 

και κάθε μέρα πονάω παραπάνω 

και κάθε μέρα ένα πακέτο 

και ένα μάτι που γυαλίζει 

περισσότερο 

που με κοίταζε στο λεωφορείο 

όπως με κοίταζε από το απέναντι ταμείο 

μα τι να πεις 

δεν φτάνει 

και την μια φορά που γύρισα 

είπα άστο 

κατέβηκα στην επόμενη στάση 

ίσως κοιτούσε την οθόνη της τηλεματικής 

ίσως στο κατάστημα κοιτούσε γενικά τον κόσμο 

το παθαίνω καμιά φορά 

να μην σκέφτομαι 

να θέλω όλα να τα γράψω στα post it 

αλλά διάολε είναι η ζωή μου 

αν δεν τα πω 

ξέρεις 

θα βγει και ο εθνικός όχλος να μας θάψει 

κάτω από εμβατήρια

λαούς και προσευχές 

κάτω από μακεδονίες 

τάφους 

νεκρούς 

εμείς οι νεκροί 

έτσι αόρατα 

αφήσαμε την ψυχή μας να φύγει 

να εξαφανιστεί σαν πυροτέχνημα 

μετά την λάμψη των 5 δευτερολέπτων 

τους ουρανούς μας ποιος θα φωτίσει άραγε 

καμιά προσφορά στην ζωή και τις ώρες μας θα παίξει 

ή θα κοιτάζουμε τις ταμίες 

και θα φανταζόμαστε να γαμιόμαστε 

ή να καθόμαστε πλάι στα λεωφορεία 

και όλα αυτά για να χαρούμε τέλος του μήνα 

μέχρι να πάμε στο ATM και να δούμε 

τι πήραμε 

όχι 

να αναγνωρίσουμε 

τι χάσαμε 

γαμώτο 

και να ξεχάσουμε με αλκοόλ 

μονάχα 

γιατί έχασες την άκρη σου 

5 ευρώ 

ρε μαλάκα 

τα πυροτεχνήματα εκεί όμως 

να φωτίζουν εκείνους που τραγουδάνε τα χριστούγεννα 

εμείς δεν έχουμε τραγούδια 

μόνο ένα ψιλοσφύριγμα 

που πεθαίνει καθώς βγαίνει από το στόμα μας κάθε πρωί 

τα βράδια δεν έχει τραγούδια 

δεν έχει τίποτα 

έχει κενά μνήμης 

από μεθύσια και ύπνους 

από σεξ και κακούς μπάφους 

από αυτά που δεν ξεχνάς 

γιατί τα μισώ 

με όλη μου την ύπαρξη 

το καλό είναι μόνο ότι αυξάνονται οι οθόνες 

και οι αόρατοι 

αποδομούν τα είδωλα 

και είναι κακό 

επειδή δημιουργείται ένα τραύμα 

που ζήτα το αληθινό 

ευθύβολες σε μπάτσους 

φέρμα στα μαγαζιά 

σκατά στον εθνικό κορμό 

και μόρφωση με χαστούκια στα ελλήνοπουλα 

που πήραν το ps4 με 200 ευρώ 

τόσα βγάζω τον μήνα μου μου φαίνεται τριπλάσιος 

τόσα βγάζω όρθιος 

με πόνους στην μέση 

στους ώμους 

στο κεφάλι 

κάθε γαμημένη μέρα 

μπας και σου κεράσω τα βλέμματα 

που μου δίνουν ένα πιο ελαφρύ βήμα 

τι να κάνει αυτό 

μένει μίσος 

μίσος για τον πελάτη 

μίσος για το αφεντικό 

μίσος για ότι δεν είναι δικό μας 

αλλά το αξίζουμε 

γιατί πρέπει να τελειώνουμε με την κατάθλιψη 

μίσος για το άγχος 

μίσος για το κυνήγι 

μίσος για την κάρτα στα μέσα 

μίσος 

μίσος μίσος 

μίσος για τα δέκα λεπτά που έκανα να μπω να δουλέψω μετά το διάλειμμα  

από τις ουρές των ζόμπι 

μίσος που δεν μπορούμε να εκφράσουμε όσα θέλουμε 

μίσος για τα αδέρφια μας που τα τσουβάλιασαν να μάθουν να λύνουν και να δένουν τα G3 

μίσος για τις ιδέες που μείναν στα post it 

για τα ενενήντα λεπτά ρέστα στις τσέπες μας 

για τα πτώματα που γίναμε 

για την ζωή που δεν ήρθε ποτέ 

για τα ταξίδια που δεν θα μου επιτρέψουν 

για το “ασφάλεια μωρή πουτάνα”

για αυτά τα γαμημένα πυροτεχνήματα που έδωσαν το σήμα 

στην σφαγή μας

και ψάχνω γύρω μου στα σκοτάδια 

να αγγίξω ανθρώπους 

να ενώσουμε τα μισώ μας 

να δουν εκεί τα καλά χριστούγεννα 

θα ήταν καύλα 

τα όνειρα αυτής της νέας εποχής 

να γκρεμιστούν 

Μαύρη Βδομάδα

Δεν ”αρχίσαμε” ακόμα 

βουίζουν τα αυτιά μου 

τα πόδια μου δεν με κρατάνε

 τα βλέφαρά μου πέφτουν 

και “έχουμε” ακόμα και άλλη καφρίλα 

των αφεντικών

μας λείπουν τα φράγκα και η ζωή 

να ζήσουμε 

έχουμε πολύ απόθεμα σε μίσος 

για κάθε καταναλωτή 

τόσο που όσο και να γράφω 

δεν θα εκφραστεί ποτέ σε μερικές γραμμές 

τόσο που με κρατάει ακόμα όρθιο

να τα πω 

και να πάνε να γαμηθούν… 

…και ακόμα δεν αρχίσαμε

Το ατύχημα

Έτρεμε 

και τα χέρια ήταν γεμάτα αίμα 

όπως και τα δικά μου 

όταν έπιασα τα δικά της 

που τινάχτηκα απότομα 

από την θέση μου να την σηκώσω 

και παρατήρησα για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου 

ότι ένα λεωφορείο σχεδόν είχε παγώσει 

και ύστερα έβριζε που δεν είχε άλλη ταρίφα 

μέσα σε ένα τέταρτο 

ήταν καλά 

αλλά φοβισμένη 

και πονούσε όλο της το σώμα 

την άφησα στο κρεβάτι του γιατρού 

και βγήκα έξω 

έτρεμα τόσο που δεν μπορούσα να ανάψω τσιγάρα 

έτρεμα 

το 19 πίσω γέμισε 

αδιάφορο 

κατέβηκα την Αλεξάνδρας με τα πόδια 

έτρεμα 

τον κόσμο της στατιστικής 

όλα άγνωστα 

αδιάφορα 

και ορθολογικά μέχρι αηδίας 

έτρεμα γαμώτο 

και ας πήγαν όλα καλά.

Καλή θητεία

Για τα αδέρφια μου

τις γύρες μας

τις μαλακίες μας

τις ιστορίες μας

τους τσακωμούς μας

τα δεσίματα που φάγαμε μαζί

και τις φορές που μεθύσαμε

ή γελάσαμε χωρίς λόγο

που αύριο μπαίνουν

στο ελληνικό σφαγείο

που φοβάμαι

πως θα τους χάσω γιατί η ζωή μας

τρέχει σαν διάολος

όσο πήζουμε στα μεροκάματα

όσο ξοδεύουμε τα όσα βγάζουμε

στην ορθοστασία

απλά για να χαρούμε λίγο

τις μέρες που δεν κάνουμε αλυσίδες μαζί

στους δρόμους

για τα αδέρφια μου

που θα τρώνε τα καψόνια

και μακριά τους θα σιχτιρίζω μόνος

τα αφεντικά μου

και θα περιμένω

μέχρι να τους ξαναδώ

θα είναι όλα όπως πριν

ή ρε γαμώτο η ζωή θα τρέχει

σαν διάολος;

μέχρι την επόμενη φορά

που θα ειδωθούμε

εκεί που γουστάρουμε να είμαστε

στην εξέγερση απέναντι στην καθημερινότητα

μέχρι την επόμενη φορά…

Ερωτικό karoshi

Ανεβαίναμε Γκύζη

από Μαυρομιχάλη πάντα

γιατί Ιπποκράτους είχε ΟΠΚΕ

και Χαριλάου ΜΑΤ

φοβόμασταν τον έλεγχο

ποιος άλλωστε θέλει

τρεξίματα

πέρα από το τρέξιμο

που ρίχναμε γιατί

θέλαμε να πηδηχτούμε

άπειρα πολύ

τόσο που καβαλάγαμε

τα παρκαρισμένα

και γέμιζαν τα ρούχα σκόνες

μα δεν μας ένοιαζε μια

γιατί τα πετούσαμε στο πάτωμα σου

που δεν καθάριζες ποτέ σοβαρά

τόσο που τσακωνόμασταν

για ένα σορό μαλακίες

και με χαστούκιζες

και μετά

μου έλεγες

πως είμαι χαζός

και ναι είμαι

αλλά με τσάντιζες

τόσο πολύ

που ήθελα να σε γλείφω όλο το βράδυ

κοιμόμασταν

και για κάποιο λόγο

ήθελες να κουρνιαστείς στην αγκαλιά μου

καμιά φορά με ξυπνούσες

χαμογελούσες στον ύπνο σου

και χαιρόμουν

το πρωί πεταγόσουν

σαν ελατήριο

σερνόσουν μέχρι την κουζίνα

έφτιαχνες φραπέ

αγορασμένο από lidl

σε ένα τεράστιο ποτήρι

και πίναμε μαζί

όσο τσακωνόμασταν

για τον Τρότσκι

την αναρχία

το τρίτο ρεύμα

την πολιτική σου γκρίνια

σε σημείο

που θα πνίγαμε ο ένας τον άλλο

και το κάναμε η αλήθεια είναι

και πάλι τα ίδια

περιμέναμε το 230

και το χάναμε

και ήταν όλα ωραία

και πλέον δεν σε βλέπω

πουθενά

και όποτε σε βλέπω

το δίνεις μίζερα

και μου το λες  

κάθε φορά

πως ενσωματώνεσαι

και πως πουλάς ότι πίστευες

“κάποτε”

και μου ζητάς συγνώμη που χαθήκαμε

και που δεν σου επιτρέπει να μου μιλάς

σου λέω πως σε αγαπώ

και ας χρωστάς τα νοίκια σου

και ας μου λες πως δουλεύεις μαύρα

και ας περνάς άσχημα όπως μου λες

και ας καταπιέζεσαι με τον τρόπο σου

μα ρε γαμώτο

όταν σε άφηνα Πατησίων και Στουρνάρη

αφού σου είχα υποσχεθεί τα πάντα

αφού μου είχα υποσχεθεί να σε πάρω τηλέφωνο σύντομα

σκέφτηκα αυτό που δεν ήθελα τόσο καιρό να σκεφτώ

σε εμένα βρήκες μια διέξοδο

ετεροκανονική

να ζήσεις μια σχέση

που αν ερχόμουν με το αμάξι

μέχρι το χωριό

να σε πάρω

να πάμε κάπου οι δυο μας

να αράξουμε στο καπό

και να κοιτάμε τα αστέρια

πίνοντας τσιγάρα

η μάνα σου θα με δεχόταν

και θα ήμουν το παλικάρι

που θα σε πρόσεχε

βρήκες το προνόμιο μιας κανονικής σχέσης

που δεν θα κατέληγε να είναι κανονική

γιατί ούτε εσύ είσαι

σε αυτόν τον κανονικό κόσμο

και εγώ απλά είμαι

ένας τρελάρας

με ξεχνάς

σε βλέπω από σπόντα

μα να ξέρεις

ειλικρινά φτερουγίζει η καρδιά μου

που βρήκες κάτι κανονικά

μη κανονικό

και έχεις στα κρυφά

και απολαμβάνεις

με κάθε υπέροχη αντίφαση

το προνόμιο

του να γουστάρεις

μπορεί να μην σε ξαναδώ

μα θα σκέφτομαι πάντα

καθώς θα σε θυμάμαι

μετά την ορθοστασία

τα χάλια μεροκάματα

και την επιθυμία μου

να σου βάλω τα νοίκια

γλυκιά μου προλετάρια:

καλύτερα να πεθάνεις σε έναν κανονικοποιημένο έρωτα

παρά να πας από karoshi μέσα στην κανονικότητα

Ασφάλεια, μωρή πουτάνα

Είναι τις τελευταίες φορές

που νιώθω να λυγίζω στον δρόμο

και να φοβάμαι

όπως κάποτε φοβόμουν

που ακούω το απότομο μαρσάρισμα

την αντανάκλαση σειρήνας

και αντηχεί

στο κεφάλι μου μέσα

“έλα μωρή πουτάνα, να σε γαμήσουμε”

και τρέμω την μπότα να μου λιώνει την πλάτη

και τα κοκάλινα να πιέζουν το πίσω μέρος του λαιμού

και τα tire up να σφίγγει τους καρπούς μου

φοβάμαι στον δρόμο

και σφίγγει η ψυχή μου

γιατί θέλουν

οι δρόμοι

και άλλη Ασφάλεια

το ζητούν  

και άντε να πάρω ανάσα

καθώς ο δρόμος είναι στρωμένος

με τα γαλανόλευκα πανιά

και αν οι νοικοκυραίοι

που τα κρεμάνε

έπαιρναν τώρα τα όπλα

θα ‘τρώγαν τα αδέρφια μας

ίσως στην επόμενη σκούπα

θα χειροκροτούν κιόλας

και θα ζηλεύουν

το κλακ

που κάνουν τα πτυσσόμενα

όταν ανοίγουν

και λυγίζω στον δρόμο

και φοβάμαι

μην παραδοθώ σε άλλες σκέψεις

που σκάνε αναπόφευκτα

μα αυτές οι σκέψεις τελειώνουν απότομα

στο άκουσμα

“έλα εδώ μωρή πουτάνα, να σε γαμήσουμε”

υμετ

υατ

διας

οπκε

στέκουν στις γωνίες

ή κόβουν βόλτες

και μοιάζουν με κύνους

λίγο πριν την σέντρα

του αγώνα μέχρι θανάτου

δεν μπορώ να περπατώ

σφίγγει η ψυχή μου

από την Ασφάλεια

που ζητάνε όλοι

και την πληρώνω

πολύ ακριβά

την αφέλεια μου

να χάνομαι

στους δρόμους  

κάποτε ήταν ρομαντικό

το να βολοδέρνεις και να αράζεις

όπου ήταν

μετά μας κυνήγησαν σαν να είμαστε διάολοι

-που είμαστε-

μας άφησαν -μας έδεσαν ίσως πριν-

αλλά μας έδωσαν μια υπόσχεση

θα μας γαμήσουν

δεν χρειαζόταν να είναι μπάτσοι

ήταν αφεντικά

ήταν νοίκια

ήταν οι γείτονες με τις σημαίες και βρώμαγαν καρέλια

ήταν η επιδίωξη της ευτυχίας ως management

ήταν η επιθυμία ξεφευγής από την αναμέτρηση με το πραγματικό

ήταν η ευκολία να μην λες και πολλά  

πάντως οι δρόμοι

ζητούν περισσότερη Ασφάλεια

είναι γεγονός αυτό

φύγαν, έμμειναν, τ’ άφησαν, κουράστηκαν, άλλαξαν, ησύχασαν

πολλοί και πολλές

που είχα να περπατώ

στην τελική έμεινα μόνος

και μόνος φοβάμαι

Γκρι

Η φαντασία πέθανε

και έμεινα γκρίζος

για μια στιγμή

κάπου στα Πατήσια

κάπου που η βροχή

με έκανε μούσκεμα

τα πάντα ήταν τοίχοι

και πολυκατοικίες

και πονοκέφαλος

από τα αλκοόλια και τα γάρα

της χθεσινής βραδιάς

τίποτα ωραίο

στα μέτρα μου

πέρα από καναδυό συνθήματα

που λέγαν

“πότε δουλειά την Κυριακή”

“σφαλιάρες στους φασιστές”

τα άλλα μουντά

που φαίνονταν στα μάτια μου

σαν να τα βλέπω όλα

μέσα από βρεγμένα τζάμια

τίγκα στην υγρασία

και μου προξενούσαν

μια ψυχρή μοναξιά

σαν να μένεις μόνο σου

σε λεωφορεία ή βαγόνια του μετρό

τίποτα ωραίο

γιατί ξεχνάς τις όμορφες άκυρες γνωριμίες σου

γιατί ξεχνάς το πόσο ωραίο είναι

να ανακατεύεις πέντε και έξι ποτά

να καυλαντίζεις με τους κολλητούς

τον κολλητό που βρήκε κοπέλα

γιατί ήταν “πολύ σκληρός”

να χορεύεις χωρίς να σε νοιάζει

να αισθάνεσαι ερωτικό υποκείμενο

τίποτα ωραίο

γιατί μέσα στην γαμημένη ψύχρα

θυμάσαι πως ο άλλος κολλητός

πάει φαντάρος στην επόμενη σειρά

και δεν θα τον βλέπεις τα Σάββατα

ή δεν θα ξεκλέβει κανένας για σένα

λίγο χρόνο από την δουλειά

για ένα τσιγάρο στα μπαμ

γιατί βλέπεις τους ανθρώπους

γύρω σου

να τρέχουν

να αφήνουν τα όνειρα

και να σκύβουν το κεφάλι

και γινόμαστε κουφάρια

που για να ξεχάσουν

σέρνονται από Παρασκευή σε Παρασκευή

από Σάββατο σε Σάββατο

και μετράνε τις μέρες

να φτάσει ο μισθός

να φτάσει η ώρα

να φτάσει το λεωφορείο στην ώρα του

και αφού μετρήσουν να ξεχάσουν

πως παίζεται ένας πόλεμος

στα μέρη μας

που μας θερίζουν

τα όπλα από τον Μακιαβέλι

μέχρι την εποχή της πληροφορίας

και στα Πατήσια χαμένος

εκεί που ξυπνάς

και βγαίνεις στο μπαλκόνι να κάνεις

ένα τσιγάρο στην βροχή

και να φτύσεις

την σαπίλα του μεθυσιού

βλέπεις τον έλληνα νοικοκύρη

να αράζει απέναντι

και να βρίζει τους πολιτικούς

και η μαλακία είναι πως η χλέπα

δεν φτάνει απέναντι

και καπάκι σκέφτεσαι

τον καριόλη που έλεγε

πουτάνα την κοπέλα του ίσως

στην Ακαδημίας

μέσα στην μπόρα χθες

και κοντοστάθηκαν τρία άτομα

απέναντι στα μαύρα με κουκούλες και πλησίαζαν

με διάθεση να σπάσουν δόντια

και ο τύπος χέστηκε

και το βούλωσε και άφησε την τύπισσα να φύγει

επειδή νόμιζε πως ο ένας είχε πτυσσόμενο

-μια ομπρέλα ήταν-

και μένω γκρίζος

και οι ζέβρες στους δρόμους

με καρφώνουν στον θώρακα

και το κεφάλι μου

συμπιέζεται από τα φανάρια

που μου λένε να προχωρήσω

και δεν παίζει φαντασία

μόνο αμάξια να σταματάνε

και τους οδηγούς να με σημαδεύουν

με την πρώτη

δεν παίζει φαντασία

και οι μισθοί παίζονται

για να γίνουμε

ο χρόνος μας παίζεται

σαν μια κακή παρτίδα πόκερ

η ικανότητα να περπατάμε

στην πόλη

με σφιγμένα δόντια

και τα χέρια στην τσέπες

μετατρέπεται σε βήμα

στρατού

οι γνωστοί

είναι πελάτες

και τους προσποιούμαι

χαμόγελα

μα δεν ξεχνώ αυτές  τις συναντήσεις

που με κοιτάνε υποτιμητικά

και μένω γκρίζος

μέχρι τον ηλεκτρικό

και σκέφτομαι ασυναρτησίες

βρίσκω, ναι, πάντα κάτι όμορφο

και χαμογελώ

μα το ξεχνάω

γιατί βλέπω ότι δεν είναι όλα όμορφα

σκαρφίζομαι, ναι, πολλές ιστορίες

και θέλω να τις πω

μα τις ξεχνάω

γιατί ζω σε αυτή την πραγματικότητα

μένω γκρίζος

και κλαίω

γιατί μια ακόμη μέρα χάθηκε

μένω γκρίζος

και ξεχνάω τα ωραία

γιατί μας έμαθαν

πως δεν υπάρχουν ωραία

αν δεν τα συναντάς σε stories

αν δεν τα συμβουλεύεσαι

σε βιβλία αυτοβελτίωσης

αν δεν τα βγάλεις στο μάθημα γιόγκα

και στα smoothies που θα πιεις

αν δεν το δίνεις στην καλοπέραση

και στην κατανάλωση ή στις φρίμπες

και μένω γκρίζος

εκεί